أزيد أم أنقص ، و سواء وقع العقد أو الدخول في المدة الزائدة عنها أم لا ، لأن العدة إنما تكون بعد العلم بالوفاة ، أو ما في معناه و إن طال الزمان . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : در صورتى كه جاهل با معقوده نزديكى نمايد وى بر پدر و پسر واطى حرام مىشود چون واطى يا جاهل است كه در اين صورت وطى بشبهه محسوب مىشود و يا عالم است كه در اين فرض زنا به حساب مىآيد و در هرصورت چه وطى بشبهه بوده و چه زنا باشد حكم هردو همين است كه موطوئه بر پدر و پسر واطى حرام است . سپس مىفرماين : اگر مرد زن را در زمان استبراء وطى نمود يعنى موطوئه كنيز بود كه بجاى عدّه استبراء داشت حال در اينكه مدّت استبراء حكم عدّه را دارد دو وجه است : وجه اوّل آنكه : زمان استبراء همچون مدّت عدّه است به اين معنا اگر واطى با وى در اين زمان وطى نمود كنيز بر وى حرام ابدى مىشود . وجه دوم آنست كه : زمان استبراء از نظر حكم با عدّه فرق دارد . شارح ( ره ) مىفرماين : از نظر ما احتمال دوّم اجود مىباشد بنابراين وطى در ايندمت موجب تحريم ابدى كنيز واطى نمىگردد و دليل ما بر اين مدّعا